Yaz mevsimi kapıya dayandı mı, Türkiye’de hemen “tatil planları” konuşulmaya başlanır. Ancak bu planlar çoğu zaman yorgunluk atmak değil, yorgunluk biriktirmek üzerine kurulu olur. Çünkü bizde tatil; dinlenmekten çok “kaçmak” anlamına gelir: Şehirden, işten, stresten... Hatta bazen kendimizden bile.
Türkiye’de tatil anlayışı büyük ölçüde deniz, kum, güneş üçlüsüne dayanır. Antalya’dan Bodrum’a, Çeşme’den Fethiye’ye kadar uzanan kıyı şeridimiz, yaz aylarında adeta göç alır. Güneşin altında kavrulmak, kalabalık plajlarda yer kapmak, uzun kuyruklarda beklemek... Tatil böyle midir gerçekten?
Kimi için tatil demek; sabahın köründe yola düşüp, sosyal medyada paylaşacak fotoğraflar biriktirmektir. Kimi içinse AVM gezip, “bir şeyler yapmak”tır. Oysa esas olan belki de hiçbir şey yapmamaktır. Dingin bir göl kenarında kitap okumak, dağ köylerinde doğayla baş başa kalmak ya da sadece evde kalıp iç huzurunu yakalamak...
Ülkemizde alternatif tatil anlayışları da yavaş yavaş gelişiyor elbette. Kampçılık, doğa yürüyüşleri, ekolojik çiftliklerde gönüllü çalışma gibi daha sade ve sürdürülebilir tatil biçimlerine yönelenlerin sayısı artıyor. Ancak hâlâ çoğunluk için tatil; her şey dahil otellerde açık büfe yarışına girmek ya da Instagram'da “tatildeyim” demekten ibaret.
Tatilin sadece “gitmek” değil, bazen “kalmak” olduğunu, sadece “görmek” değil, “hissetmek” olduğunu fark edebildiğimizde belki daha huzurlu bir dinlenme şekli geliştirebiliriz.
Unutmayalım ki gerçek tatil, vücudu değil, ruhu dinlendirebildiğimiz an başlar.
